Cassien.

Dit jaar ben ik twee keer naar Cassien geweest met Edwin. Tijdens de laatste trip viste ik voor het eerst met Ocean Fresh boilies. Gedurende deze sessie kregen we bijna drie keer zoveel aanbeten als in april. Natuurlijk waren er andere omstandigheden, maar ten opzichte van de ander vissers waren de resultaten nog steeds opvallend te noemen. Naast goede boilies zijn er tal van andere zaken waar je rekening mee moet houden voor een succesvolle visvakantie op Cassien. Zoals een goede voorbereiding en een nuchtere instelling. De voorjaarstrip kwam onverwachts voor mij en daarom duurde de voorbereiding niet langer dan drie dagen, veel te kort, maar ik was er al een keer eerder geweest dus ik wist een beetje wat ik kon verwachten.
Het was de week voor Pasen toen ik bij de brug aankwam met Edwin. Het vroor. Het waterpeil was bijna vier meter lager dan de vorige keer, twee jaar terug, en het plateau bij de derde peiler stond nog maar net onder water. Een paar maanden eerder stonden daar zelfs tenten. Onderaan de rotsblokken was een strook van een paar meter breed vrijgekomen, wat stond het peil laag zeg! Een verzonken autowrak lag aan de rechterkant aan weer en wind blootgesteld. Al met al een troosteloze aanblik.

Vergunningen.
Bij 'Gerard' maakten we de boten gereed voor vertrek. Het is op Cassien maar op een paar plaatsen mogelijk om met de auto langs het water te komen dus een boot is het aangewezen vervoermiddel om op een stek te komen. Het is mogelijk om boten te huren, maar bij grote drukte bestaat de kans dat je met lege handen staat. Het is een wonder dat er niet met regelmaat ongelukken gebeuren als je ziet hoe sommigen in speelgoedbootjes het water op gaan met hun complete uitrusting .Een goede boot is noodzakelijk.
Die dag konden we niet terecht voor vergunningen, op welke dagen het restaurant gesloten is was niet helemaal duidelijk, volgens mij wisselt dat wel eens. Wij gingen dus maar naar 'Pierre' voor vergunningen. Onderweg zagen we dat achter in de zuidarm aardig wat stekken bezet waren, daar zaten voornamelijk Fransen en Duitsers. Rien en gár nichts was het algemene beeld. Vanuit de auto hadden we iemand een vis zien terugzetten op 'Kevin Ellis' in de west-arm, de overige plekken in de west waren ook allemaal bezet. Dat het druk was in de westarm is zwak uitgedrukt. In mei zou het paaigebeuren daar plaatsvinden. Sommigen hielden zelfs al vanaf februari de plekken bezet, zodat hun 'vismaten' die over kwamen vliegen tegen betaling een goed lopende stek konden innemen.

Bij 'Pierre' aangekomen bleek ook dit café gesloten, maar met een half uurtje zou hij er zijn dus dan konden we wel een vergunning krijgen. Aangezien een Frans demi-heure meestal langer duurt dan in Nederland besloten we eerst de tenten op te zetten. Toen ik daarna terug ging voor de vergunningen kreeg ik weer 'férmer' en 'closed' te horen. Dan maar een dag later.
We waren in ieder geval verrast dat het centrale gedeelte zo rustig was, want voordat de vis in de westarm kwam moesten ze eerst hier langs. Wij kozen voor de zuidkant van centraal, waar enkele punten een eind het water in lopen. Door de felle zon kon je de bodemstructuur goed zien.
De eerste avond spendeerden wij aan het verkennen van de stekken. Eigenlijk het gehele centrale gedeelte. Op de strategisch interessante plaatsen voerden we alvast wat boilies, ook bij de brug, waar toen niemand zat. Er was veel witvis actief op de ondiepe stekken, een goed teken.

Centraal.
De plek waar we de tenten hadden neergezet was net boven een 17 m diepe geul, in die geul zat zelfs een kloof (of een put) van een meter breed met een diepte van 45 meter. Je zult er maar per ongeluk in vissen!
Om ieder een goede stek te kunnen bevissen was al snel duidelijk dat we uit elkaar zouden gaan zitten. Op die manier konden we beiden een aantal hengels kwijt. Het plateau dat recht voor mij lag bood mijns inziens ruimte om met twee hengels te vissen. Op deze stek werd meestal met acht hengels gevist. Door uit elkaar te gaan zitten werd de lijndruk geminimaliseerd. Ook konden we zo een breed gebied bevoeren. Met walkie talkies bleven we in contact en als de hengels op de kant lagen zou er genoeg gelegenheid zijn om even samen te eten of koffie te drinken.
De volgende dag beschikten we over een vergunning en na de nodige slaap konden we aan vissen gaan denken. Om te beginnen maakte ik vier de hengels klaar. Eén diep, één naar de brug en twee op de zijkant van het plateau om op verschillende dieptes vis te kunnen onderscheppen.

De achterkant van het plateau liep bijna loodrecht af naar een meter of 12 en die rand lag helemaal vol met rotsblokken, daar viel niet te vissen. De zijkanten liepen meer geleidelijk af en aan de rand van het wier ving ik die avond de eerste vis, een spiegel van 22 pond, een hommer. Het was in de dichte mist erg lastig om de kant terug te vinden. Tijdens de dril van een vis draai je al snel een paar keer om je as (de boot dan hè) en weet je niet meer waar je bent. Ik had een kaars branden op de oever maar die zag ik niet meer. Een fietsachterlicht was handiger geweest. Op een dergelijk moment is het water ineens heel erg groot. Doordat ik de contouren van de bergen goed had opgeslagen kon ik de weg terug vinden. Later leerde ik in het donker met behulp van de dieptemeter terug te varen.

De volgende vis kwam van de brug. Er waren twee Duitsers op de brugstek gaan zitten dus die hengel opnieuw uitvaren was geen optie. Het was erg frustrerend om te zien dat ze het plateau niet ten volle benutten. Sterker nog, het leek wel of ze niet eens wisten dat het er lag! Maar dan nog, de brugstek bestaat uit meer dan het plateau bij de derde peiler. Verder uit de kant zijn nog meer glooiingen te vinden. De Duitsers visten alleen maar aan de binnenkant van het plateau. Op het moment dat er aan beide kanten van de brug gevist wordt trekt de vis om het plateau heen. Alleen als de linkerkant vrij is komt er vis onder de kant door. De Duitsers wisten op hun manier één vis te vangen. En die kwam nog van de hoek naar de westarm ook. Tot het einde van hun sessie… De laatste twee nachten visten ze met één hengel aan de achterzijde van het plateau. Dat leverde vervolgens twee veertigers op.
Wij hadden nu eenmaal gekozen voor de andere kant van het centraal en tot dusver hadden we de meeste vissen gevangen in de buurt, ik geloof vijf of zes. Dus niets te klagen, hoewel, het waren allemaal kereltjes. O.k. wel tot 16,5 kilo, maar op het midden sprongen toch een paar vetkleppen, ze zaten er wel. Op de plaats waar de grote vissen sprongen was het meer dan 20 meter diep, en geen ondiep stuk in de buurt. Ik heb zelfs een zig-rig geprobeerd, maar helaas, we waren te vroeg. Een paar weken later zou het kinderspel zijn om ze te vangen.

De brugstek, ontmoetingsplek.
De laatste dagen van deze trip hebben we gezamenlijk op de brugstek gevist. In twee dagen vingen we meer dan onze freunden in een hele week, dat was dan wel weer leuk, maar van zwangere dames geen spoor. Gelukkig zaten er wel erg mooie vissen bij. Toen onze Franse buurman die links van de brug zat uit frustratie zijn hengels onder de brug door vaarde (!) om op onze plekken te kunnen vissen was het snel afgelopen met de pret. Deze man was trouwens aan het vissen met een no- hooking rig, de onderlijn verliet aan de verkeerde kant het oog van de haak. Bon Pêche!

Het vissen op de brug heeft ook zijn leuke kanten. Zo kwam Huub Stapel nog proefritje maken in de nieuwste jaguar. De crew van ‘stapel op auto's’ was twee dagen door Zuid-Frankrijk aan het toeren met deze auto en wat is een mooiere plek voor opnames dan de oevers van Cassien?

Juist als je bij de brug aan het vissen bent komen er veel mensen langs, vooral in de westarm waren ze in onze vangsten geïnteresseerd. Kwamen de karpers al? Na de laatste bonte avond met een internationaal tintje werd het weer tijd om te gaan, ik vond het best, allebei een dertiger, tien vissen totaal. Geen megavangst, maar gezien de omstandigheden en de vangsten van de overige aanwezige vissers niet slecht. Negentig procent van de karpervissers ging zonder vis naar huis.

Een manier om dressuur te vermijden zou het vissen op grote dieptes zijn. Dat wordt door veel vissers geprobeerd maar mijn ervaring was dat de karpers in principe op alle dieptes vangbaar zijn, maar het merendeel van de aanbeten kwam tussen de 4 en 8 meter diep. Ik heb karpers gevangen tussen 3 en 12 meter diep. Dit kan hartje zomer of winter weer anders zijn. Net als de aastijden die variabel zijn.

Alle spullen moeten waterdicht ingepakt zijn. De reiskleding laten we achter in de auto tijdens het vissen, zo zijn we verzekerd van droge kleren op de terugreis, wat er ook gebeurt. Bij aankomst trekken we onze viskleren aan die tijdens de reis in een waterdichte ton zaten. In deze ton was vervolgens weer plaats voor de waardevolle spullen en papieren. Door hier van te voren al over na te denken kun je een hoop ellende voorkomen.

Door tijdig je spullen in te pakken weet je zeker dat je niets vergeten bent. Van alles moet je jezelf afvragen of je het gaat gebruiken. Het kan ook geen kwaad om een aantal onderlijnen te knopen. Een Routeplanner printen, het zijn gewoon een heleboel kleine dingen die je wel even moet doen. We namen Cranberry Shellfish boilies in 15mm en 18mm mee om te voeren en van de overige soorten ook een zakje om instant te proberen. De hoeveelheid boilies die wij gebruikt hebben is ongeveer 10 kilo per persoon per week. Dit heb je nodig als je ook af en toe een plek wilt aanvoeren voordat je er gaat vissen. Bij het haakaas volstond het bekende 'handje' boilies. Het leek niet uit te maken of je 10 boilies of een halve kilo bijvoert, als een vis het vind dan vang je hem. Daarnaast namen we ook wat tijgernoten mee, maar dat had niet zo veel zin vanwege een exoot die tot plaag is uitgegroeid. Niet dwergmeerval of black bass, maar schildpaden eten tijgernoten.

Een paar dagen voor vertrek zag ik nog een paar grote vissen zwemmen op mijn najaarswater waaronder een vis die al een paar jaar niet was gevangen, dan gaan mijn handen jeuken, maar dat was voor later. Cassien, daar moest het gaan gebeuren.

De opening.
Bij de brug zaten twee Belgen, ze hadden al een paar vissen, maar kleintjes. Vanwege verplichtingen konden wij niet eerder gaan, maar deze Belgen waren zo slim geweest om al voor de opening van het nachtvisseizoen te gaan. Als je een van de topstekken wilt bevissen kun je dat zo proberen natuurlijk. Het waterpeil stond nog steeds laag. Wij gingen achter in de zuidarm zitten, het was er rustig (lees; niemand). De eerste twee dagen na de opening waren er al aardig wat dikke vissen (20-25 kg) gevangen zo hoorden we, maar steeds maar een per stek. Later blijkt de helft hiervan gelogen te zijn, ik was getuige van het fotograferen van een zogenaamde 20 kilo vis. Toen deze vis een paar dagen later ineens 25 kg woog begon er een lampje te branden. Laat ze maar.

Edwin verspeelde de eerste vis, extra zuur was het omdat dat de enige echt grote vis die hij er aan heeft gehad die sessie. De volgende vis die hij ving was misschien vijf pond. Een schrale troost.
Het was duidelijk dat de vis uit het ondiepe weg trok. Vele vissen rolden en sprongen tijdens de eerste nacht rechts van ons. Ik was nog behoorlijk gaar van de reis en had alleen nog maar het plateau evenwijdig aan de oever bevist, links van mij. De tweede dag sprongen de vissen recht voor onze neus. Tijdens het uitvaren met het vallen van de avond sprong er een vis een paar meter achter mijn boot. Even terug varen, droppen, half uurtje later een run. Het werd een hectische nacht met elf runs. Twee dertigers en twee twintigers er bij, de rest was onder de 15 pond. Hoeveel vissen moet je vangen voor een veertiger? Ik dacht dat dit Cassien was.

We besloten overdag niet te vissen, er moest trouwens nog inkopen gedaan worden. De dag van aankomst was de supermarkt gesloten dus daarom gingen we wat later. Het vervelende was dat het grote hek van de parkeerplaats bij 'Gerard' gesloten was. De supermarkt was open, maar we konden er niet met de auto heen. We moesten noodgedwongen op rantsoen. Gelukkig kreeg ik van een andere visser een pak water.

Het was deze dag dat ik een sms-je kreeg met de mededeling dat een grote Nederlandse vis in twee dagen tijd twee keer was gevangen. De maanden daarvoor was hij er niet uit gekomen. Er werd flink gevist en ik had ook al verschillende pogingen ondernomen. Ik zat dus net drie dagen in Frankrijk en dan komt hij er uit.

Die avond sprong de vis wat meer naar links en in mindere mate, maar met de duisternis kwam toch de eerste vis. Er was minder actie die nacht, maar nog steeds vier karpers geloof ik. In de ochtendschemer kreeg ik beet en nadat ik eerst even vast zat werd duidelijk dat dit wel eens een serieuze vis kon zijn. Je herkent ze eigenlijk omdat ze helemaal niet vechten, het lijkt wel alsof ze niet doorhebben dat ze gehaakt zijn en gewoon rustig over de bodem zwemmen. Op een moment leek ik lijn te winnen, maar op de dieptemeter zag ik dat het gewoon een stukje ondieper werd, de vis kwam nog geen centimeter van de bodem af. Een paar meter verder werd het dieper en langzaam werd mijn hengeltop verder onder water getrokken.
Uiteindelijk kwam de vis los van de bodem en kwam ze in zicht. Die bouw, een two-tone, het leek wel de vis die Bram had. (Twee jaar terug) Later bleek dit niet zo te zijn, maar de bouw en het gewicht van de vis kwamen wel overeen. Deze karper woog in ieder geval 45 pond. Terwijl ik de vis laat bijkomen in de bewaarzak en zelf ook even ging zitten ving Edwin nog een spiegeltje. Na een aantal foto's en een stukje film kwam toen het mooiste moment, het terugzetten van de vis.

De ergste rig die ik gevonden heb was een regelrechte killer, geen safetyclip, maar een helikopterbevestiging en daar achter een voorslag van slechts een meter gevolgd door een piepschuimbal aan een zijlijn, stevig vastgezet met een draadstopper. Dat geheel werd gevolgd door 20 meter nylon. Dit soort systemen zijn volkomen overbodig en gevaarlijk zoals ik al heb duidelijk gemaakt. Ik begrijp echt niet dat dit vandaag de dag nog wordt gebruikt.

Dat was het laatste teken van grote karper, hoewel, ik was de stek wat beter aan het bekijken met mijn dieptemeter toen ik iets zag drijven. Ik dacht in eerste instantie aan een lijk, maar dat maak je natuurlijk maar een keer mee. Het was dit keer niet menselijk, maar een karper die in een bewaarzak ronddobberde. Omdat de vis mooi rechtop lag ging ik er van uit dat hij nog leefde. Langzaam liet ik mij afdrijven naar de zak. Boven de vis aangekomen tilde ik hem in een beweging in de boot. Wat een gewicht! Maar dood. Toen we de vis in de bosjes aan de vliegen over lieten was het formaat van de vis goed zichtbaar. Hij moet rond de 35 pond hebben gewogen. Niet dik, maar een flinke knik achter de kop en een brede rug. Eeuwig zonde.

Na een blank kwam Edwin naast mij vissen, er was ruimte genoeg en ik wilde toch wat nieuwe plekken bevissen. Een van de eerste vissen hier ving scheet de mat vol met Cranberry Shellfish. Ik viste nu ook wat dieper tot ongeveer elf meter. De eerste diep gevangen vis kwam ook niet boven de 10 pond uit. Op deze stek weet Edwin nog een twintigponder te vangen maar voor de rest komt er niets van formaat meer uit. Het is stukken minder als de eerste dagen, maar iedere nacht gebeurt er nog wel wat. En dat kon je van de andere stekken in onze omgeving niet zeggen. Voor zover wij weten kwam er bij de brug ook nog regelmatig vis uit en van twee Nederlanders die hun kans in de noordarm waagden horen we later dat de oude weg ook vis opleverde. Voor de rest werd er bar weinig gevangen. Het was druk. Tenten rondom. Van de Fransen die aan het trainen waren voor een enduro begreep ik dat het nu nog rustig was. Wie is er nu gek?

Overdag was er dus tijd om te luieren, veel anders kon je niet doen in de hitte. Met de eerste zonnestralen verschenen ook de eerste dagjesmensen. De kano's en waterfietsen kwamen vlak onder de kant langs en zorgen alleen maar voor ergernis als je lijnen nog uit zouden staan. Beter is het om gewapend met verrekijker op je stretcher van het uitzicht te genieten. Een fluitje is ook handig als mensen dreigen een marker te verslepen. Dat maakt wat meer indruk dan gewoon schreeuwen. We zitten de tijd uit met het luisteren naar Rivièra radio, de enige zender met muziek. Op de meeste Franse zenders is vooral veel geouwehoer en als er muziek is dan zijn de teksten uitsluitend in het Frans.