eeeeee
Chris Noorlander.

Rond 21:00 s'avonds begint.......

Rond 21:00 s'avonds begint het schemerig te worden aan de Franse waterkant.
De rivier wordt rustiger, de wind gaat liggen.
Kopvoorns beginnen te spetteren. Alle achtergrondgeluiden nemen af. Ergens aan de overkant raast nog een trein voorbij.
Als het tijd is om gespannen achter de hengels te gaan zitten, dan is dat nu wel.
Frank zit zich hevig te amuseren. Ik trouwens ook. Met het invallen van de duisternis komt een volle maan als een grote koperen schijf over de beboste heuvel aan de overkant.
Vreemde gedachte dat de maan hetzelfde object is als waar ik vijftien jaar geleden naar zat te kijken, s'morgens in alle vroegte, tijdens het witvissen. Dezelfde maan als waar mijn vriendin op dit moment naar zit te kijken vanuit het dakraam. Dezelfde maan als waar Neil Armstrong in 1969 een Amerikaanse vlag plaatste. Slierten bewolking voor de maan maken het geheel mysterieus.
De foto's van dit schouwspel mislukken. Ik had geen flauw benul van het fenomeen "sluitertijd" op mijn nieuwe camera.
Ratten beginnen actief te worden. Dauw begint op de strechers neer te slaan. Koffie staat klaar.
Nog geen spoor van karper.
Er wordt een nachtje gevist op een voor mij nieuw stuwstuk van de rivier. Afgelopen nacht zijn we rond 1:00 in de nacht aangekomen, en hebben we deze stek, tezamen met wat andere stekken voor de komende nachten bestrooid met 22 mm oily-crab boilies. Het leeuwendeel is de vaargeul in gegaan. Dit stuwstuk heeft iets magisch. Langzaam aflopende grind-oevers, enorm veel overhangde bomen en struiken, smaller als wat ik gewend was, en bovenal, meer omgeven door beboste heuvels. Je kan de grote karpers bijna met al je zintuigen waarnemen, door slechts aan het stuwstuk te staan.
Rond twaalf uur in de nacht is het zo stil aan de rivier, dat je als vanzelf gespannen op een aanbeet zit te wachten. De maan staat inmiddels in volle glorie boven de heuvels.
Tijdens het genieten en fotograveren (pogingen) van de maan, komt uit de ijzige stilte een optonic tot leven. Één bliep. Pauze. En een run! De hengel in de vaargeul. Welke anders?
De hengel wordt uit de steun gegraaid, en met het strakdraaien van de lijn voel ik de massieve weerstand van een karper.
Mijn eerste karper van dit stuwstuk, dit "nieuwe water" is een feit geworden, wanneer Frank het landingsnet na een vrij korte dril onder het beest schuift.
Mijn eerste volschub, gevangen aan een oily-crab boilie is een feit, wanneer ik -ongeduldig als ik ben- in het landingsnet gluur!
De inhoud wordt nerveus en in ijltempo op de mat uitgepakt. We staan oog in oog met één van de allermooiste karpers welke ik ooit heb gevangen. Frank rent pratend en gespannen heen en weer met een emmertje water, mijn hengel, en wat weegmateriaal. Frank kan het even niet meer bevatten. Binnensmonds breng ik constant woorden uit als: "Ongehoord" … "abnormaal" … "schitterend". De vis van de sessie, en de vis van mijn leven.


"22 pond" , zeg ik tegen Frank. 22 pond is wat het unster aangeeft. Is dat nog belangrijk? Blijkbaar wel, anders hadden we hem sowieso niet gewogen.

De karper mag even poseren, en wat later zwemt de machtige vis terug naar waar hij vandaan is gekomen; de machtige rivier. We genieten wat na met een bak koffie, en hopen op een goede voortzetting van deze sessie.
De maan staat er nog net zo bij als voor de vangst. Alsof er niets gebeurd is. Wij weten wel beter.
Aan de overkant raast nog een trein voorbij. Ratten rennen als normaal over de stek.
We zoeken de strecher op, er zit een vermoeiende sessie aan te komen.
 
Chris Noorlander.